Northorp Frye komentując konsekwencję Blake’a trzymającego się twardo przy swoich sądach, zauważa, że uwagi Blake’a o Reynoldsie poczynione w wieku lat pięćdziesięciu, są zupełnie Podobne do tego, co Blake twierdził o Locke’u i Baconie, gdy był bardzo Młody. Frazy wtedy zapisane pojawiają się czterdzieści lat później. Jak twierdzi, główną zasadą Blake’a było trzymanie się tego, co uważał, że jest prawdą. Konsekwencja zatem czy głupota charakteryzuje Blejka? Powiedzieć o sobie, że zaprzecza się sobie, byłoby najbardziej pogardliwe względem siebie samego.
Blake czuł silną odrazę do niewolnictwa, wierzył w równość ras i płci. O tym właśnie mówi wiele jego poematów; ludzie są nieskończenie różni. W jednym z nich, w którym mówi czarnoskóre dziecko, białe i czarne ciała są opisane jako gaje i chmury, które istnieją do czasu, gdy nauczymy się patrzeć prosto w promienie słoneczne.
Patrz: angielska Wikipedia.
Blake’s “A Negro Hung Alive by the Ribs to a Gallows”, an illustration to J. G. Stedman’s Narrative, of a Five Years’ Expedition, against the Revolted Negroes of Surinam (1796).